Al jaren van gedroomd: NYE in Sydney

28 december

De wereld ziet er anders uit na tien uur slaap. Gelukkig maar. Ik voel me alweer een flink stuk beter na het wakker worden. We verblijven bij mensen thuis. Dat wil zeggen: de mensen die hier wonen, hebben verschillende huisjes en studio’s bijgebouwd om hun plekje te delen met andere mensen. Ik drink mijn thee dus aan het beekje dat langs hun huis loopt. Echt idyllisch.

Even een kleine uitleg: de Blue Mountains danken hun naam aan de blauwe gloed die in het gebergte vaak te zien is. Die komt door de eucalyptusbomen. Koala’s leven daarin, maar hier in de Blue Mountains zijn er zo weinig, dat veel mensen die hier al tientallen jaren leven, er nooit een zien.

Bovendien zijn hier een aantal jaar geleden hele heftige bosbranden geweest, jullie herinneren je de beleden misschien nog. Die bosbranden hebben 73 procent van het gebied hier verwoest. Maar de natuur is gelukkig veerkrachtig, dus staat het inmiddels weer vol met mooie varens, bloemen en andere planten. En veel bomen zijn gewoon weer verder gaan groeien, zelfs al zit de as er nog op.

Terug naar vandaag: We hebben een flinke wandeling uitgezocht naar de Victoria Falls. We volgen een pad dat vanaf de berg steeds verder naar beneden leidt. Onderweg komen we al puffende mensen tegen, dus we bereiden ons vast mentaal voor op de terugweg: alles wat we nu omlaag gaan, moeten we straks weer terug omhoog lopen. Een beetje energie sparen dus.

Na ongeveer een uur lopen komen we uit bovenaan de waterval. Een waanzinnig uitzicht de vallei in. Een klein stukje verder is de waterval in volle glorie te bewonderen. We hebben het -ondanks de zomervakantie hier- bijna voor onszelf. Wellicht omdat het niet zo’n makkelijke wandeling is? We komen een Britse man tegen, die mij om een foto vraagt. Dit gebeurt vaker, maar normaal heb ik dan mijn camera vast. Die ik heb ik nu even achterwege gelaten, maar het straalt schijnbaar van me af… Samen met hem nemen we een ZEER verfrissende duik in het poeltje bij de waterval.

Dit is ook de eerste plek waar mijn net gekochte drone in actie komt. Ik wilde er al heel lang een en met dank aan vele donaties tijdens mijn verjaardag is het er eindelijk van gekomen. We spelen kort wat, maken een paar video’s en foto’s en pakken daarna ons boeltje in voor de terugweg. En die is net zo pittig als hij leek toen we afdaalden. Lang leve de astmapuffers! Maar de waterval en de uitzichten waren het harde werk naar boven meer dan waard.

Verder doen we niet veel vandaag, behalve nog wat rondrijden en boodschappen doen. We zijn al best veel onderweg geweest en met het ziekenhuisbezoekje erbij vinden we het lekker om vroeg naar bed te gaan.

29 december

We willen heel veel kleine wandelingen doen vandaag. Er liggen best wat bezienswaardigheden dicht bij elkaar, dus we willen er een flink aantal aftikken. Maar de dag begint meteen met een teleurstelling: de steilste trein ter wereld gaat hier omhoog (en omlaag) tegen een van de bergen op. Ik ben daar 15 jaar geleden in geweest en vond het een bijzondere ervaring. Maar inmiddels is daar een soort park herrezen, met hoge toegangsprijzen en ongelimiteerde ritjes. Het is een enorme mensenmassa. Bovendien zijn alle tickets uitverkocht en enkeltjes niet beschikbaar. We laten de gekte aan ons voorbijgaan. Denken we…

Want verderop ligt Katoomba Falls. Een bescheiden waterval, die je bereikt na zo’n 20 minuten lopen. Opnieuw staan we middenin de drukte. Gelukkig worden we na even wachten beloond met iets meer rust. De watervallen zijn mooi en grappig genoeg herinner ik me dit uitzicht ineens terwijl we ernaartoe lopen. 15 jaar geleden ben ik op een dagtripje naar de Blue Mountains geweest met een georganiseerde tour. Waar we exact heen zijn geweest is een beetje wazig, maar soms komt er ineens weer iets terug dat ik denk te herkennen.

Harald heeft voor de lunch een bijzondere locatie uitgezocht: de cocktailbar van het Carrington Hotel ‘Champagne Charlie’s’. Stel je een oud, luxe hotel voor, met mooie tapijten op de vloer, glas in lood en een koepel in de cocktailbar. Precies daar zitten wij te lunchen. En ja, dat mag ook gewoon in je backpackersoutfit (in mijn geval een korte broek met wandelschoenen eronder).

Daarna gaan we opnieuw op pad. De Bridal Veil Falls staan op het programma. Maar voor we goed en wel aan de wandeling kunnen beginnen, opnieuw een teleurstelling: er zijn meerdere landsledes geweest, landverschuivingen, bijvoorbeeld door veel regenval. Daardoor is het pad naar de watervallen dicht. Helaas stond dat niet duidelijk aangegeven op de site van het National Park.

De Empress Falls wordt onze nieuwe uitvalsroute. Een uitdagende wandeling die ons opnieuw heel ver naar beneden een vallei in brengt, met als hoogtepunt een fors hoge waterval waar ook van wordt abgeseild. Het water is ijskoud, dus we dippen onze tenen er dit keer maar niet in, maar genieten van het uitzicht.

Bij het avondeten kijken we de finale van Wie Is De Mol terug. Nathan Rutjes blijkt De Mol. En wij, zijn moe.

30 december

Onze laatste dag in de Blue Mountains en het belooft een mooie te worden: de Grand Canyon staat op het programma. Een wandeling die je gerust als dagbesteding mag bestempelen, maar hij schijnt prachtig te zijn, dus we hebben hem speciaal tot het laatst bewaard.

We lopen door oerbossen, staan in overdekte grotten, springen over bruggetjes gemaakt van meerdere stenen en komen langs verschillende watervallen. De mooiste is volgens ons degene waar je achterlangs kunt lopen. Het is een kleintje, maar het licht staat precies goed en geeft het geheel een haast magisch gevoel.

Ook de lunch op een grote rots aan een stukje rivier met kristalhelder water (dat heerlijk verfrissend smaakt!) is er eentje voor in de boeken.

We hebben nog wat tijd, dus rijden we naar XX om een paar bijzondere foto’s te maken. Met behulp van ChatGPT heb ik foto’s van 15 jaar geleden kunnen herleiden naar de uitkijkpunten hier. Niet tot op de meter exact, maar het zou hier ergens moeten zijn. Het is heel bijzonder om de foto’s naast elkaar te zien, vind ik zelf.

Dan is het alweer tijd om de bergen en haar lekker koele klimaat achter ons te laten. We rijden in een rechte lijn terug naar Sydney en checken in in een hotel bij het vliegveld. Niet omdat we al gaan vliegen, maar omdat dit het enige was in Sydney dat nog enigszins betaalbaar was.

De auto brengen we terug, maar niet nadat we eerst nog vergeten om hem af te tanken… Gelukkig mogen we hem nog 10 minuutjes langer houden. En dingen lopen soms zoals ze moeten lopen, want tijdens het rijden zien we een restaurantje dat lekker druk bezocht is. We strijken er neer. Harald eet een Laksa (Aziatische soep die heel populair is in Australië) en ik eet Maleisische Nasi Lemak. Daarna duiken we opnieuw bijtijds ons mandje in. Er is toch niet veel te beleven rond het vliegveld en morgen belooft een mooie dag te worden.

31 december

Hier is de hele reis omheen gebouwd. Of althans, we wilden met Oud [e-38] Nieuw per se in Sydney zijn. Elk jaar zien we het vuurwerk bij het Opera House en Harbour Bridge en dat wilden we zo graag een keer met eigen ogen zien.

Nu staat het vuurwerk bij New Years Eve (NYE) er niet alleen om bekend spectaculair te zijn, maar ook een uitdaging om goed zicht op te krijgen. Veel mensen staan al voor dag en dauw op, om een zo mooi mogelijk plekje te kunnen bemachtigen. Nu kan ik hier een heel stoer verhaal gaan ophangen dat wij dat ook hebben gedaan, maar: nee. We hadden er geen zin in, de enorme mensenmassa, je plekje moeten verdedigen, dus hebben we de portemonnee getrokken een plekjes op een boot gereserveerd. Na ons ontbijt, duiken we dan ook opnieuw ons bed in, gewoon om nog twee uurtjes extra slaap te pakken.

Begin van de middag vertrekken we, uitgerust en netjes aangekleed, naar het centrum van Sydney. Dat gaat zo soepel en zoveel sneller dan we dachten, dat we zelfs nog even tijd hebben om een rondje te maken in het centrum. De sfeer is goed, ondanks de extra maatregelen en massale aanwezigheid van politie. Vanwege de aanval op het strand van Bondi Beach een paar weken geleden, is de alertheid extra hoog. Maar de sfeer is toch vooral feestelijk.

Een busritje en een korte wandeling verder stappen we op de boot. We krijgen eten, er is een zanger aan boord en voor we er erg in hebben is het 9 uur en wordt het eerste vuurwerk van de avond afgestoken. Dit is het kindervuurwerk, zodat je kindjes daarna naar bed kunnen. Maar een Australiër vertelt ons dat ze, net als in Nederland, het liefste opblijven voor het echte werk.

We varen mee in de botenparade door de haven en er wordt een minuut stilte gehouden om de slachtoffers van de aanval op Bondi te herdenken en dan is het al middernacht. Heel onwerkelijk, want in Nederland en Spanje (waar mijn familie zit) is het dan pas 2 uur ’s middags. We sturen een video met nieuwjaarswensen naar iedereen die ons lief is.

Happy New Year!

En voor jullie je afvragen: was dit het nou allemaal waard? 1000 procent! Als je ooit de kans krijgt: ga naar Sydney, maar boek wel dat bootticket. Want doordat we dat hebben gedaan, hebben we vrij uitzicht op het meest spectaculaire vuurwerk dat ik ooit heb gezien. Het is alles wat ik hoopte en meer.

Het enige nadeel is dat het terugvaren naar de haven en vooral het aanmeren daarna, enorm veel tijd in beslag neemt. Zoveel, dat we in plaats van het OV een Uber naar het hotel pakken. Het is inmiddels al dusdanig laat dat de ritjes goedkoper zijn geworden. Later zien we op sociale media dat mensen niet alleen van tevoren heel lang klaar zaten, maar er ook superlang over deden om terug te komen in hun hotel. Dus volgens mij hebben we hier verstandig aan gedaan.

1 januari

Echt tijd om bij te komen van het feestje vannacht is er niet. Het is een beetje onhandig, maar een bewuste keuze om vandaag verder te gaan, dus op naar het vliegveld. We laten een regenachtig Sydney achter ons, maar niet voordat we in de absolute gekte belanden die 1 januari schijnbaar is op het vliegveld. Of dat wereldwijd zo is, geen idee, maar hier is het echt anarchie. Al worden we lief geholpen, waarschijnlijk mede doordat we iedereen heel bij een ‘Happy New Year’ wensen.

De vlucht naar Perth is kalm, behalve de landing. In Perth schijnt het altijd te waaien. Dat blijkt zeker het geval tijdens de landing, we nemen onze pet af voor de piloot die de kist toch nog zacht en soepel aan de grond weet te zetten.

Perth is de meest westelijk gelegen grote stad. Er wonen 2,3 miljoen mensen. Wij komen in de loop van de middag aan en na een korte treinrit en het dumpen van onze backpack in het hotel, lopen we gelijk een rondje. Het fijne hier is, merken we gelijk, dat er in het centrum heel veel op loopafstand is. Sowieso is het wel lekker om na zo’n vlucht even een tijdje te staan en te lopen.

Maar de vele reisdagen hakken er toch in. Vooral bij mij. Vandaag blijkt het laatste staartje te zijn van het kwakkelen. We eten ons avondeten heel vroeg (voor ons doen dan) en gaan dan terug naar het hotel. Zelfs in bad kan ik mijn ogen nauwelijks open houden, dus ik duik snel mijn mandje in. De volgende dag wordt ik wakker en voel ik me eindelijk weer helemaal mijn eigen blije zelf.

2 januari

Dus kunnen we Perth nu echt goed gaan verkennen. Dat doen we opnieuw te voet, gewapend met een wandelroute van de Lonely Planet die ons langs de street art in het centrum voert. Er is hier heel veel mooie street art, soms abstract, soms met een boodschap en vaak mooi, vinden wij dan.

De ijskoffie onderweg blijkt geen overbodige luxe, ontdekken we later, want er zijn weerwaarschuwingen uitgegeven vanwege de temperatuur. Het kwik is vandaag opgelopen tot 37 graden. Dus veel water drinken en factor 50 smeren. Als we het Museum of Western Australia in stappen worden we verbaasd aangekeken wanneer we vertellen dat we al de hele dag rondlopen, want zelfs voor mensen die hier wonen, is die temperatuur fors.

Dat museum is trouwens een enorme aanrader. We zijn eerder al naar verschillende Cultural Centre’s geweest waar uitleg werd gegeven over de natives, die met een verzamelnaam Aboriginals worden genoemd, maar natuurlijk eigenlijk bestaan uit verschillende stammen. Ook hier zijn weer exposities met traditionele kunst, maar ook meer uitleg over hoe het de originele bevolking is vergaan nadat de Westerlingen de boel overnamen. Het blijft bizar en heftig, maar het is inmiddels ook een wezenlijk en belangrijk onderdeel van deze reis geworden om erbij stil te staan en van te leren.

Nadat we een paar uur het museum hebben verkend, heeft Harald nog een verrassing voor me. Hij heeft mijn verjaardagscadeau wel in oktober (toen ik jarig was) vastgelegd, maar ik krijg het vandaag pas. We stappen een gebouw in dat eruit ziet alsof er vooral kantoren zitten en nemen de lift naar de 33e verdieping. Als de deuren open gaan, kan ik de verrassing op mijn gezicht niet verbergen: we eten in een draaiend restaurant, met uitzicht over Perth, bij zonsondergang. De zonsondergangen in West-Australië staan bekend om hun schoonheid en vanavond is geen uitzondering. Het eten is heerlijk en de locatie bijzonder, maar bovenal is dit een prachtige herinnering.

3 januari

We gaan de auto ophalen. De komende maand cruisen we door WA (de afkorting van West-Australië) met een 4WD met daktent bovenop. We gaan eens even kijken hoe dat kampeerleven ons bevalt.

Onze Nissan is een robuuste auto, met goede reden: in principe zijn de wegen op veel plekken goed hier, maar er zijn ook onverharde wegen, nog los van de dieren die we hier op de weg allemaal kunnen tegenkomen. Dus zijn we voor iets heel stevigs gegaan. Deze auto is dus robuust, maar heeft wel al ruim 200.000 kilometer afgelegd en er is al flink wat aan verspijkerd. We kunnen alleen maar raden naar wat de auto heeft meegemaakt, maar laten we het erop houden dat hij avonturen mogelijk heeft gemaakt, net als bij ons.

Omdat we voor het eerst met een auto op pad gaan, moeten we nog wat extra spullen halen, denk aan een deken voor de koudere nachten, maar ook een fatsoenlijke handdoek. We besluiten spontaan ook een matrastopper te halen, want ons dunne matrasje ligt op een stel planken. Niet heel comfortabel.

Doordat we best veel moeten checken, besluiten we een nachtje langer in Perth te blijven. Dat geeft ons wat meer ruimte. Het zorgt er ook voor dat er tijd is om naar de Fremantle Market te rijden, een verzameling van eetstalletjes en lokale winkeltjes met vooral veel zelfgemaakte producten. Het wordt overal aanbevolen en is dan ook enorm druk, vooral met toeristen voor ons gevoel. Hoewel het eten lekker is, hebben we toch het gevoel dat het wel erg… toeristisch is. Niet helemaal onze vibe, dus we blijven niet te lang hangen.

Het geeft ons tijd om naar een bijzondere plek te rijden: het Blue Boat House. Letterlijk een blauw boothuis dat gelegen is op de Swan River. In ons verblijf in de Blue Moutains hing er al een grote foto van en op veel andere plekken zijn we hem ook tegengekomen, dus wil ik er graag met zonsondergang heen om een foto te maken.

Bij aankomst blijkt dat we niet de enigen zijn met dit idee, we moeten even wachten omdat een paar mensen voor ons foto’s en video’s voor de sociale media willen maken. Maar het duurt gelukkig allemaal niet lang. Ik maak een paar foto’s en neem ook een video op, maar dan keihard rennend over de pier die bij het boothuisje zit. Al was het maar omdat alle andere mensen allemaal dezelfde foto/video maken op deze plek.

We schuiven een klein stukje op, naar een net ander uitzicht uit een andere hoek. En komen er dan achter wat voor hotspot dit is. Nog geen tien minuten later staat er een dikke rij met mensen die hier allemaal foto’s en video’s willen maken. We waren dus net op tijd.

Ook hier komt de drone weer uit de tas en bewijst Harald eens te meer dat de uurtjes gamen zich uitbetalen, hij maakt de ene na de andere mooie vliegbeweging.

Als het donker inzet, laten we de drone landen en rijden naar een Italiaan in de haven. Dit is waarschijnlijk voorlopig onze laatste avond in een restaurant, dus we genieten van het heerlijke eten en het uitzicht over het water. Alsof het zo moet zijn klinkt Paolo Conte door de speaker als we het hebben over Haralds vader, die begin 2025 overleed en enorm van zijn muziek hield. Mede door zijn overlijden, hebben we besloten echt werk te maken van deze trip en hebben we onze reistijd verdubbeld, waardoor we vier maanden op pad zijn. Het voelt passend om een soort teken van goedkeuring te krijgen. Al was het maar omdat we dat er zelf in zien.

Hopelijk genieten jullie net zo mee van onze avonturen on the road, want vanaf morgen gaan we er toch echt aan geloven en gaan we kamperen met onze 4WD.