De Apostelen, water & wijn

Blog Har 22 februari-28 februari

22 februari

We ontwaken na ons eerste nachtje in de Jucy-bus en dat valt ons zeker niet tegen! De maand die we hebben doorgebracht in de daktent zit nog vers in ons geheugen. Hoewel we daarop terugkijken met een goed gevoel omdat het zo heerlijk avontuurlijk was, hebben we wel gemerkt dat slaapcomfort er daar toch een beetje bij in schoot. Dit ombouwzithoekje slaapt echter niet verkeerd! Na een rustig ontbijtje en een korte wandeling om -tevergeefs- nog even naar een paar koala’s te zoeken stappen we in.

Als eerste rijden we een klein stukje terug over de Great Ocean Road. Er zijn namelijk rondom Lorne, een dorpje ten oosten van Kennett River, een paar mooie stopjes die we gisteren hebben overgeslagen. En heel eerlijk, die prachtige kustweg gedeeltelijk nog een keertje afrijden is ook geen straf. Zo komen we aan bij Erskine Falls, een van de prachtige watervallen die dit gebied rijk is. We wilden graag de wandeling maken naar de voet van de waterval maar dat zit er helaas niet in, zo blijkt bij aankomst. De afgelopen weken heeft dit gedeelte van het land te maken gehad met behoorlijke weersextremen. Hittegolven, hier en daar een bosbrand en ook nog behoorlijk stevige regenval. Hierom hadden wij ons reisschema al een beetje bijgestuurd en dit keer zorgt het ervoor dat het pad wat we wilden bewandelen, afgesloten is na een aardverschuiving. We bewonderen de watervallen dus maar van het kleine uitkijkplatform en gaan weer verder.

Ditmaal staat een natuurgebied bij een groot meer in het binnenland op het programma, maar ook hier moeten we afwijken van ons plan. De weg er naartoe bestaat uit een gravelweg met behoorlijk los grind. Waar we dit in WA moeiteloos deden met onze 4WD, vindt onze pakketbezorgersbus (zoals Simone hem gekscherend noemt) dit een minder goed plan. Als we harder dan 30 gaan begint hij te glijden over het grind. Was het nou een klein stukje geweest, dan hadden we daar nog over nagedacht, maar 40 kilometer vinden we een beetje teveel gevraagd. Helaas gaat ook hier dus een streep doorheen.

Zo zijn we toch al een flinke tijd onderweg, zonder dat we echt veel hebben gedaan. Daarom besluiten we naar een vlakbij gelegen uitkijkpunt boven op de rotsen te rijden. Daar kunnen we zeker weten terecht, ware het niet dat het weer ons nu ook nog eens begint tegen te werken. De hele ochtend is het al wat dreigend en valt er af en toe een spatje of zelfs een kleine bui. Al snel nadat we uitgestapt zijn gaan de hemelsluizen open en begint het echt goed te gieten. Simone wilde nog met haar drone de lucht in, maar daarvoor moet het in elk geval even droog worden. We besluiten dan maar even pauze in te lassen, lunch te maken en doden de tijd met een kaartspelletje.

Als Simone weer eens een rondje pesten van me heeft gewonnen, ik de kaarten schud en zij uit het raampje kijkt om te kijken of het al droger wordt, schiet ze ineens overeind. Ze draait haar grootste lens op haar camera en holt de deur uit. Alles wat ik nog te horen krijg is; Kookiebie!

We zijn natuurlijk al weken in Australië, en Simones favoriete lokale vogel is de Kookaburra. Er zijn een aantal soorten, maar de bekendste is de Laughing Kookaburra, door Sim liefkozend omgedoopt tot kookiebie. Het is echt een kleine herriemaker, met zijn gelach. En raadt eens wie zich verwant voelt aan een kleine herriemaker? Juist ja…

Alleen was het al die weken nog niet gelukt er eentje mooi op de foto te krijgen. We hebben ze ook een paar weken niet gezien, want in de hetere delen van WA komen ze niet of nauwelijks voor en op Tasmanië hielden ze zich vakkundig schuil, of wachtten ze -lachend- totdat Simone uit de buurt was, zoals in Yolla bij Kaye. Vandaag gaat het dus wel lukken, dit exemplaar heeft beschutting gezocht tegen de regen op een laaghangende tak en besluit gewillig voor model te spelen. Eindelijk heeft Simone de zo gewenste mooie foto’s van de herriemaker van Australië.

Inmiddels wordt het inderdaad wat droger en nemen nogmaals het pad naar het mooie uitzichtpunt, waar we prachtige foto’s maken van de route die zich onder ons uitvouwt. Ook de drone gaat weer eens even de lucht in en begeeft zich heel ver op de zee om te laten zien hoe de ruige kustlijn er vanaf die kant uitziet. We vermaken ons opperbest en hebben de valse start van deze dag echt omgedraaid voor ons gevoel.

Helaas zijn de weergoden het niet volledig met ons eens, want als we koers zetten naar Apollo Bay, waar we de nacht zullen doorbrengen, gaat de kraan nog een keertje open en gaat het echt langere tijd hozen. We vinden het jammer, maar aan de andere kant is dit de eerste echt serieuze regen die iets in het water laat vallen, geen slechte score voor twee maanden reizen. En het brengt ook nog eens iets moois, want de kustweg voor onze neus verandert van een prachtig meanderende weg tegen de rotsen, in een speelbal van de elementen. Wind, water en de bijbehorende sprays zorgen voor een stoer schouwspel, we vinden het stiekem best wel mooi om deze variant van de Great Ocean Road te zien.

In Apollo Bay besluiten we het koken maar even niet in onze eigen uitklapkeuken te doen, want dan regent het in mijn pastasaus. Gelukkig is er een gemeenschappelijke keuken. Het is wel de eerste ‘keuken’ waarvoor we, naast misschien een pannetje of snijplank, zelfs ons eigen kookstel moeten meebrengen… ‘keuken’ is teveel eer voor dit hok, maar het gerecht wat eruit komt smaakt er niet minder om. En het voordeel van onze bus ten opzichte van de 4WD in WA is dat we het binnen en dus droog kunnen opeten. Hopelijk hoeft dat deze week alleen niet te vaak.

23 februari

Als we deze ochtend wakker worden en ons gordijntje opzij schuiven worden we aangenaam verrast door een waterig zonnetje. De regen is verdreven en het warmt lekker op waardoor het vocht langzaam verdampt. Dat ziet er stukken beter dan hoe we in slaap vielen, dus is er geen tijd te verliezen en gaan we op pad. Als eerste staat er een korte maar leuke wandeling op het programma door het Maits Rest Rainforest. De Great Ocean Road is meer dan alleen een lange weg langs een stel rotsen, de nabijgelegen natuur is divers, ruig en prachtig en dat gaan we met eigen ogen zien.

Echter, voordat we daar aankomen moeten we nog even in de remmen bij een stuk bos met veel hoge eucalyptusbomen. En wie de koala een beetje kent snapt het dan al, dat is hun thuis. Overigens was het niet moeilijk ze deze keer te spotten, want anderen hadden dat al voor ons gedaan en waren gestopt. Er zit er eentje laag op een tak, en een andere wat meer verstopt hoog in de boom. Simone haalt haar grote lens nog maar eens uit de tas en geeft zich over aan haar waarschijnlijk favoriete bezigheid deze reis, het lokale wildlife op de foto zetten. Ik geniet ervan op afstand en klets wat met een dame wiens Ierse metgezel dezelfde hobby erop nahoudt. Partners met dezelfde hobby verbindt blijkbaar ook.

Als we uitgefotografeerd en gewandeld zijn rijden we door naar Cape Otway. Dit is het uiterste punt van deze kustlijn, ook wel de Shipwreck-coast genoemd, vanwege de vele schepen die hier vergingen. Reden temeer om een vuurtoren neer te zetten, welke het startsein was voor een heel complex aan gebouwen voor de vuurtorenwachters en hun gezinnen.

We krijgen korting op de toegangsprijs omdat de vuurtoren zelf momenteel is afgesloten voor onderhoud. Er zijn gelukkig nog andere mooie plekken om van het uitzicht te genieten, dus dat doen we dan ook graag en lopen rond op het complex. Het uitzicht op de zee is inderdaad prachtig, de zee is ruig en beukt op de rotsen met volle kracht. Op dit punt gaat de Bass Strait, die tussen Tasmanië en het vasteland ligt over in de Zuidelijke Oceaan. Inderdaad, die ene zee waar ik zo zeeziek werd in Bremer Bay. Hij doet zijn ruige reputatie wederom eer aan.

Het is tijd om verder te gaan naar het tweede deel van de route. De kustweg is namelijk grofweg in tweeën te delen. Het eerste deel met de prachtige kustweg en surfstranden ligt achter ons en we gaan via een deel binnenland naar de andere kant van de kustlijn, waar diverse beroemde rotsformaties van zandsteen staan. Omdat dit voorlopig het laatste stuk van de route is aan zee rijden we nog een klein eindje terug om nog een paar mooie dronefoto’s en -video’s te maken, want hier kan het tenminste nog. Daarna gaan we onderweg naar Port Campbell, zo’n twee uur rijden verderop.

Tegen het einde van deze rit gaan we weer richting de kust en krijgen de zee weer in zicht. Daar valt gelijk op dat we een stukje hoger rijden dan eerder op de Great Ocean Road. Verder zie je dat er hoge golven op de kustlijn uiteenspatten. De verleiding is groot om af te remmen en al te gaan kijken, maar we willen eerst even inchecken op de camping, snel een hapje eten koken en daarna pas hier naartoe. Want met zonsondergang is het het allermooist, weet Simone.

De twaalf apostelen, zo heten deze grillige zandsteenrotsen die in de oceaan vlakbij elkaar staan en al sinds jaar en dag vele bezoekers trekken vanwege de prachtige uitzichten over de oceaan. Ik wil direct een misverstand uit de weg helpen, want ondanks de naam zijn het er geen twaalf. Nooit geweest ook. Er staan op dit moment acht rotsen overeind van de originele negen. Hoewel, origineel… wie weet hoe veel of weinig er zijn geweest, sinds de miljoenen jaren dat ze zijn gevormd en hier staan. Zo ver terug gaan de geschiedenisboeken hier niet en de aboriginals hebben het niet op een rotstekening gezet. In elk geval, degene die de naam apostelen bedacht had of de Bijbel niet goed gelezen, of tellen was niet z’n sterkste kant.

We lopen - samen met echt wel flink veel anderen, dat moet gezegd - het pad af naar de uitzichtpunten en het is nog altijd zo machtig mooi als Simone het zich herinnert. Dit is dan ook een van haar hoofdredenen om deze trip nog eens te maken. In de woeste zuidelijke oceaan staan de enorme rotspilaren weerstand te bieden aan de elementen die hier al miljoenen jaren op ze inbeuken. Soms breekt er wat af of stort er zelfs wat in, en deze enorme units gaan ook vast een keer helemaal verdwijnen. Maar nu staan ze er en maken het uitzicht tot een van de mooiste aan de Australische kustlijn. De ondergaande zon die de formaties allerlei tinten goudgeel kleurt, doet de rest. Dit is echt een hoogtepunt van de reis en een prachtige afsluiter van deze dag.

24 februari

We hebben vandaag de wekker vroeg gezet, heel vroeg. We willen namelijk op dezelfde plek als waar we gisteren de zonsondergang bekeken vanochtend ook de zonsopkomst zien. Dus gaan we snel op pad want dat schouwspel begint al voor zevenen.

Als we het pad naar de apostelen oplopen merken we opnieuw dat we niet de enige zijn die dit plan hebben opgevat, maar er zijn wel veel minder mensen dan gisteravond. We zoeken een mooi plekje op en laten de drone opstijgen om een rondje over de oceaan te vliegen. Terwijl de zon het eerste licht op de rotsen werpt en de golven zo mogelijk nog net iets wilder zijn dan de dag ervoor, genieten wij van het prachtige uitzicht wat Moeder Natuur ons voorschotelt. Net als de zonsondergang een dag eerder zorgt het licht ervoor dat we elke minuut een ander beeld te zien krijgen, echt genieten dus.

Als we terug zijn bij onze bus maken we eerst een klein ontbijtje en kopje thee, voordat we verdergaan naar Gibson steps. Hier is in de rotswand een trap (de naam is wel een giveaway) uitgehouwen, zodat we op het strand uitkomen. Hier wordt aangeraden alleen bij laagtij te wandelen, omdat delen van het strand afgesloten raken door opkomend water en je dan gered moet worden door de kustwacht. Wij kunnen gelukkig probleemloos een stuk langs en door de golven wandelen.

Simone heeft de Great Ocean Road natuurlijk al eens bezocht, en met name dit gedeelte heeft veel indruk gemaakt met al z’n woeste rotsformaties langs de kust en in zee. Zo roept ze met enige regelmaat ineens uit “Oh dit weet ik ineens weer!” En dan volgt er weer een leuke anekdote. Ook bepaalde foto’s maken we na, omdat ze te grappig of mooi zijn om niet nogmaals vast te leggen. De resultaten hebben hier en daar Instagram al bereikt.

Na het beklimmen van de trap nemen we de route nog iets verder westwaarts en stoppen een paar keer, daar waar nog veel meer aparte en mooie rotsen in en rond de zee staan. Ze hebben allerlei bijzondere namen gekregen, zoals The Grotto, Razorblade en London Bridge, uiteraard allemaal gerelateerd aan de vorm. Eén van de ingestorte apostelen kreeg zelfs postuum de naam Judas, de gevallene…

Uiteindelijk komen we zo’n beetje bij het einde van de Great Ocean Road en besluiten we dat het tijd is voor het volgende hoofdstuk. De dagen achter ons waren heel bijzonder. De terugkomst naar een heel speciaal stukje van Simone’s eerste trip in Australië en alle leuke herinneringen die daarbij komen, en voor mijzelf het uit de eerste hand zien waar ik al zolang over hoor.

Het volgende hoofdstuk is een natuurgebied een uurtje of twee noordwaarts, The Grampians, waar we ons een dagje of twee willen vermaken. We boeken een campingplek in het national park, net zoals we eerder in WA deden gaan we ‘off-grid’, de enige faciliteit hier is een toilet, modelletje gat-in-de-grond.

De rit hier naartoe is weinig spectaculair, maar de kampeerplek is dat des te meer. Op een prachtige plek in het bos met niets dan bomen, hopelijk wat wildlife, een paar andere kampeerders en heel veel vogels. Al voordat ik kan beginnen met eten koken vliegt er een kookaburra rond die Simone’s aandacht vraagt en krijgt. Als er tijdens het koken eentje op onze kampeerplek op het hek gaat zitten is het natuurlijk helemaal feest. Sim leeft zich helemaal uit met haar camera en de rest van de avond blijven ze om ons heen vliegen, lachend van pret.

25 februari

Met het gekwetter van de vogels worden we heerlijk wakker in The Grampians. In de ochtend doen we rustig aan, want we hebben de afgelopen dagen al genoeg gehaast. Op ons programma staat de mooiste wandeling die omhoog gaat op een berg van dit natuurgebied; de Pinnacle trail. Er is ook een erg bekende waterval hier in de buurt, de Mackenzie Falls, maar het pad daar naartoe is momenteel afgesloten voor onderhoud, dus die kan van ons lijstje af.

Na het opstarten en rustig ontbijt gaan we op pad. De wandeling voert ons door het regenwoud langzaam naar boven. Het is hier en daar wel even flink steil, maar niet al te veel. Als we een uurtje gewandeld hebben komen we bij een leuk deel; de Silent Street. Hier loopt het pad voor een goede halve kilometer tussen twee rotswanden door met soms minder dan een meter tussenruimte. Je moet af en toe zijwaarts door de kloof, terwijl de wanden meters boven je uit torenen. Het doet ons een beetje denken aan IJsland, waar je door een kloof tussen twee rotswanden door kunt lopen (of zelfs snorkelen), die beiden de uiteinden zijn van een tektonische plaat.

Niet lang daarna komen we op de top van de berg aan, waar we getrakteerd worden op forse windvlagen en mooie uitzichten. We eten hier onze lunch. Dat doen we vaker op dit soort dagen, een flinke hike en op het mooiste of leukste punt halverwege een pauze nemen voor de lunch. Simone beleeft hier weer eens een ‘oh ja’-momentje; ze blijkt ook deze berg 16 jaar eerder al eens beklommen te hebben.

Als we afdalen naar beneden, doen we dat lekker op ons gemak. We hebben geen haast en gaan via een zijroute terug, die ons door de zogenaamde Grand Canyon leidt. Dat is al de tweede Grand Canyon deze reis, na die in de Blue Mountains. En dat terwijl we de ‘echte’ beiden nog niet hebben bezocht…

Sim heeft de smaak te pakken en het laatste stukje is hier en daar springen over wat stenen. Als we in de laatste meters zitten, gaat dat even mis en ze belandt hard op haar knie met een stevige schaafwond als gevolg. We hobbelen snel naar onze bus en maken de wond goed schoon en doen er een flinke pleister op. Helaas voor Simone gaat de wond behoorlijk ontsteken en zie ik haar de komende dagen met pleisters, zalfjes en gaasjes in de weer: niet leuk!

Terug in de auto besluiten we nog wat van de rest van de bergketen te bekijken. Er zijn wat mooie uitzichtpunten over de vallei dus daar rijden we naartoe. Het eerste uitzicht valt ons wat tegen, we zagen het op de top van onze wandeling mooier. We zoeken nog even verder en willen het nog wel een keer elders proberen. Maar als ik een navigatiefoutje maak en ons een grindbergpad op stuur wat nergens naartoe leidt, geven we het op en rijden lekker terug naar de kampeerplek.

We maken het onszelf makkelijk en halen eten in het dorpje in de buurt. Het opeten doen we dan wel op ons eigen plekje, opnieuw tussen de kwetterende kookaburras. Even na het eten komen er zelfs nog een kangoeroemoeder en haar jong voorbij. Dit is nou een kampeerplekje naar ons hart!

26 februari

Vandaag hebben we een reisdag voor de boeg. Eerst gaan we nog aan de noordkant van de Grampians naar een paar heel oude rotstekeningen kijken, maar dat zouden geen lange stops moeten worden. We gaan namelijk in de richting van Adelaide rijden, om precies te zijn de Barossa Valley. Maar eerst de rotstekeningen dus.

We gaan op pad, net wat later dan we planden, maar dat mag geen ramp zijn. De rotstekeningen liggen op zo’n drie kwartier rijden, dat wordt even wat meer. Als eerste remmen we abrupt af, als we denken een wedge-tailed eagle te zien. Een wigstaartarend in het Nederlands. Inderdaad een vogel met een karakteristieke staart en het is met afstand de grootste vogel die Australië rijk is. We hadden er al eerder eens naar uitgekeken, maar nu kwam er eentje vrij snel en laag over. Helaas was hij al weg voor we de auto uit waren. Toeval wil dat we stilstaan bij een grappige landmark, een enorm standbeeld in de vorm van een koala met zelfs een winkeltje erin.

We nemen binnen even een kijkje en kopen een souveniertje. De eigenaar van het winkeltje vertelt desgevraagd wel dat het standbeeld zo ongeveer de enige koala is die hij zag in vele jaren, veel komen ze hier in elk geval niet voor. We gaan maar weer verder naar ons doel, maar krijgen nog een nieuwe, ditmaal onaangename verrassing. De laatste kilometers van onze route gaan opnieuw over een grindpad! We besluiten het erop te wagen, want we zijn al zo dichtbij. Bijna stapvoets gaan we over het weggetje, want zodra Simone ook maar denkt aan extra gas geven begint de bus te slingeren. Langzaam is dus maar het devies.

We komen er, en maken een leuke wandeling naar de grot met rotstekeningen. Grappig genoeg loopt Simone instinctief de goede kant, als even niet duidelijk is waar we heen moeten. Even later blijkt, als we een foto van eerder erbij pakken, ze deze rotstekeningen al eens te hebben gezien. De wandeling kon ze zich dan weer niet herinneren, maar wel waar ze heen moest… een mensenbrein doet soms gekke dingen! De handafdrukken en tekeningen zijn wederom bijzonder om te zien, sommige zelfs nog ouder dan we zagen in Kakadu, aan het begin van onze reis.

We maken nog een stopje bij een andere rockart-site en gaan (langzaam en hobbel de hobbel) verder onderweg. Als we de verharde weg bereiken is het schandalig veel later dan zou moeten, want we moeten nog bijna 6 uur rijden. Dit was absoluut niet het plan. Zo zie je maar, soms zit het tegen, maken we een onhandige keuze en loopt de tijd bij ons weg. Ook dat heb je soms met reizen, dus we gaan maar gauw, want we zullen de afstand toch moeten overbruggen. Er is één voordeel; we krijgen een uurtje cadeau als we de grens tussen Victoria en South Australia oversteken want we wisselen weer eens van tijdzone. Maar zelfs dat uurtje redt onze reis niet, want we moeten ten slotte ook nog eten. Dat doen we in een onooglijk dorpje langs de highway waar we toch verrassend lekker dineren. Zo zie je maar, er is altijd ergens een meevaller te vinden. Vermoeid, maar blij dat we er zijn, parkeren we even na tienen de bus in Nuriootpa.

27 februari

Ik sta op met een flauw beeld in mijn hoofd; Martien Meiland die “Wijnen, wijnen, wijnen” zingt. Dat heeft een reden, want de Barossa Valley waar we nu zijn staat bekend om de druiventeelt en sommige van de beste Australische wijnen komen uit deze streek. Er zijn tientallen wijnhuizen gevestigd. Van groot en bekend, zoals Jacobs Creek, tot kleine familiebedrijven. De reden waarom chateau Meiland door mijn hoofd spookt is natuurlijk dat wij een bezoekje gaan brengen aan een paar van deze huizen en dan moet er uiteraard wel geproefd worden!

We zorgen dus voor een goede bodem en ontbijten in het dorpje waar we ook op de camping staan. De heerlijke Australische ontbijtjes en koffie kunnen ons sowieso altijd wel bekoren deze reis. Hoe klein het dorpje ook is, een goede kop koffie en brekkie is absolute minimumstandaard. Wij worden er in elk geval altijd vrolijk van. Als we ons ontbijtje op hebben, lopen we nog even bij de apotheek naar binnen, want met Simone’s schaafwond gaan we wat harder dan verwacht door gaas en pleisters heen.

Een vriendelijke dame wijst ons de juiste producten,vraagt waar we het voor nodig hebben en we vertellen over de schaafwond die wat ontstoken is. Ze vraagt ons even te wachten en als ze twee minuten later terugkomt zegt ze dat haar collega een antibioticakuur aanbeveelt, ze zou de pillen wel vast pakken. Dit slaat Simone maar af, maar we zijn verbaasd dat dit wordt aangeboden zonder dat iemand ook maar gezien heeft hoe de ontsteking eruit ziet. Dat de zorg in Amerika op die manier snel ontstekingsremmers uitdeelt als Haribosnoepjes wisten we, maar dat de Australiërs daaraan meedoen is ons nieuw. Wij vinden het wat overdreven en maken de wond maar gewoon twee keer per dag goed schoon.

Met ons bodempje hebben we wel zin in een lekkere wijnproeverij, dus sturen we de bus naar Jacobs Creek. Zoals gezegd is dat een van de grootste en bekendste wijnhuizen in deze regio. Hun wijn wordt over de hele wereld verkocht en staat ook bij ons in Nederland bij de slijterijen in de schappen en op de kaart in restaurants. We proeven een selectie van diverse wijnen, mousserende wijnen, tawny’s en muscats. Die laatste twee zullen niet bij iedereen een belletje doen rinkelen, maar zijn eigenlijk ports en sherry’s. Deze namen zijn echter beschermd en mogen alleen door Portugese en Spaanse producten gedragen worden. Het proces om ze te maken is hier wel zo’n beetje hetzelfde, alleen dus met een andere naam.

We proeven uit niet minder dan tien verschillende flessen hier. Het zijn allemaal fantastische dranken, dus we kunnen moeilijk kiezen welke we mee willen nemen. Niet te veel in elk geval, want het moet allemaal meegesjouwd worden. Uiteindelijk kiezen we voor een héél bijzondere tawny en een fles rosé. De eerste is voor thuis, de tweede om de komende dagen uit te snoepen. Na de proeverij, de bodempjes maken ons gelukkig niet wankel op de benen, lopen we nog een rondje over het landgoed en maken mooie foto’s tussen de wijnranken.

Als we weer in de bus stappen besluiten we nog een rondje te rijden door de vallei. Een deel reden we gisteren al door het donker, dus is misschien leuk om nog even bij daglicht te zien. Zo cruisen we een uurtje of twee door het gebied en nemen uiteindelijk als laatste de afslag naar Seppeltsfield Road. Dat is wel de kers op de taart, want het blijken de mooiste kilometers heuvelachtig landschap die hier te vinden zijn. Bijzonder is dat langs de weg zelfs rijen met enorm hoge palmbomen staan, met daar weer naast de eindeloze meters en meters aan druivenranken. Het lijkt de Bordeaux of Bourgogne wel. Voor Simone de uitgelezen mogelijkheid om nog even de drone uit de tas te halen. Onze wit/groen/paarse bus doet het schijnbaar best leuk op beeld in deze omgeving.

De dag zit er alweer bijna op, dus we zoeken een plekje om te eten. Even worden we in verleiding gebracht; we stappen binnen bij een restaurant in de wijnvelden waar je zo ongeveer letterlijk tussen de druivenstruiken kunt dineren. De maitre checkt even bij de chef en jawel, ze hebben nog wel plek. We zijn alleen totaal niet voorbereid en gekleed op uit eten op stand, want dat blijkt het toch wel te zijn. We gingen voor een snel hapje, en dat is dit vijfgangen-diner met bijpassend wijnarrangement geenszins. Hoewel we heel erg houden van een ervaring als deze, slaan we toch over. Dit is iets te gek om zomaar even te doen. Als we het parkeerterrein afrijden met onze pakketbezorgersbus zien we dat we ook daarin wat uit de toon vallen tussen meerdere Ferrari’s en andere luxe auto’s. De pizza van de lokale bar een paar kilometer verderop smaakt ons uiteindelijk net zo lekker.

28 februari

De laatste dag met ons felgekleurde monster! We rijden straks naar Adelaide, een uurtje van hier, en gaan onze bus inleveren. We pakken in, maken de balans op en komen tot de conclusie dat zo’n soort voertuig ons best beviel, maar dat we wel graag een upgrade zouden willen in faciliteiten en opbergruimte. Ook het feit dat ons bed en bankstel één zijn (en je dus altijd moet ombouwen) is ons niet enorm goed bevallen en zouden we graag anders willen. We moeten nog een voertuig vinden voor een week of vier aan de oostkust, dus deze ervaring is zeer welkom zodat we weten wat we nodig hebben, graag zouden willen en zeker weten niet zouden willen.

We zijn nog niet helemaal klaar in de wijnstreek, want naast het grote en bekende wijnhuis van gisteren willen we ook graag een kleinere locatie bezoeken, liefst een familiebedrijfje. Ons oog is daarvoor gevallen op Liebichwein, een wijnhuis dat zich helemaal concentreert op fortifieds, wat dan weer een verzamelnaam is voor tawny’s en muscats, de afgeleiden van port en sherry. Volgen we het nog?

We rijden er naartoe door de regenbuien. Waar het de afgelopen dagen steeds beter weer is geworden, met een stralende dag gisteren als hoogtepunt, is een omslag aanstaande. Er worden voor deze regio -en dus ook Adelaide- weeralarmen afgegeven die voorspellen dat er een storm aanstaande is die zijn weerga niet kent. ‘Rainfall of a decade’ luidt de alarmerende waarschuwing, met name voor morgen. We zijn benieuwd.

Aangekomen bij de Cellar Door, zo noemen ze een wijnhuis waar je kunt proeven, van Liebichwein moeten we even zoeken, want de ingang zit wat verborgen aan de achterkant van het pand en het lijkt meer op een loods dan een wijnhuis. Eenmaal binnen is er geen twijfel, allemaal wijnvaten, van enorm tot klein en een enorme collectie prachtige flessen achter een stijlvolle bar. Daar staat de vrouw van de wijnmaker die ons allerlei lekkers voorschotelt. Ik neem minislokjes, want de rit naar Adelaide is niet lang, maar wel door de heuvels en een drukke stad.

Het gezicht van de dame klaart op als ze hoort dat we uit Nederland komen. Ze vertelt dat er slechts een Europese slijter is die hun producten verkoopt en die staat in Venlo. Een jaar eerder zijn ze er zelfs nog op bezoek geweest. Als we klaar zijn met proeven kunnen we het niet laten. We nemen nog wat mee en besluiten een nieuw pakketje naar Nederland te sturen. Nu maar hopen dat de postbode niet alles opdrinkt…

Nu is het dan echt tijd voor de laatste kilometers. We rijden naar Adelaide en droppen de bagage alvast in het hotel wat we vooruit boekten.

Na een laatste check of echt alles uit de bus is, rijden we naar het depot en leveren hem in. Terug in ons hotel rusten we even uit en lopen daarna een rondje door het centrum van de stad, maar houden het snel voor gezien. We zijn moe van een mooie, maar intensieve week kamperen, dus eten lekker bij de Koreaan om de hoek en houden het vroeg voor gezien. De voorspelde regen viel hier nog mee vandaag, we gaan maar eens kijken wat morgen gaat brengen. Zouden we Adelaide nog een beetje normaal kunnen gaan bekijken, of hebben we paraplu’s en regenjassen hard nodig?