'Habibi' Kerst in Dubai en zweten in Darwin

Na maanden voorbereiden is het zover: vier maanden reizen. We gaan allebei de dag voor vertrek nog naar de kapper en halen onze internationale rijbewijzen op. Tot diep in de avond ruimen we op en maken het huis aan kant, want Steven (broer van een collega van Harald) gaat in ons huis en op katjes Sucre en Salta passen.

14 december

Na een hazenslaapje staat Laurens klaar voor vertrek. Hij is vanuit Zoetermeer naar ons toe gekomen om ons weg te brengen, de lieverd. Naast de katjes, krijgt hij de laatste knuffel.

Op Schiphol gaat alles soepel en hoewel de vlucht naar Dubai wat bumpy is, hebben we niets te klagen. We slapen voor een groot deel van de vlucht en als we op Dubai aankomen voelen we gelijk: Yes! We hebben er zin in!

Katrina haalt ons op op het vliegveld (opnieuw zo’n enorme lieverd) en brengt ons naar het huisje waar zij al een paar jaar met mijn broertje woont, samen met hun kat Lumpia. Maar voor dat zover is, haalt ze een heerlijke shoarma op de hoek. Voelt gelijk als thuiskomen. Net als de knuffel met Bart.

Hoe anders het leven er hier uitziet dan thuis blijkt wel wanneer ik zeg dat ik nog zo'n beroemde 'Dubai-reep' wil proeven, een dikke laag chocolade, gevuld met pistache en knafeh. Vrijwel onmiddellijk besteld Bart en er een en binnen 15 minuten wordt hij thuisbezorgd. Bij het zien van onze verbaasde gezichten zegt Bart lachend: 'Habibi, welcome to Dubai'. Hij smaakt schandalig lekker...

15 december

Het voordeel van naar Dubai vliegen is dat er weinig tijdverschil is, dus is er ook geen gigantische jetlag, al zijn we wel wat gaar. Dus we doen het kalmpjes aan, ontbijten samen met Katrina (Bart moest al werken) en lunchen bij het Arabian Tea House. Echt Arabisch eten en het smaakt nog net zo lekker als een paar jaar geleden.

We maken een klein rondje over de markt en hupsen even naar het winkelcentrum om de hoek voor wat kleine spullen. Deze mall is relatief nieuw gebouwd en een van de unique selling points is een achtbaan BINNEN IN DE MALL. Die kunnen we niet overslaan, zeker niet als Kat zegt dat ze nog niemand heeft gevonden die er met haar in wil. Het avontuur is kort maar krachtig en volgens mij heeft de hele mall ons horen gillen, lachen en genieten.

’s Avonds gaan we uit eten bij de favoriete Thai van Bart en Katrina. Naast de parkeerplaats is een kerstmarkt, waar Harald en ik ons niet kunnen ontdoen aan het gevoel dat het ‘gek’ is. Op de vraag waarom kunnen we alleen maar antwoorden dat we nog nooit Kerst hebben gevierd tussen de wolkenkrabbers. Maar ja, we hebben ook nog nooit Kerst gevierd in de bush en toch gaat dat er binnenkort echt van komen.

16 december

We staan vroeg op om naar een waterpark te gaan. We zijn er allemaal dol op om zoiets samen te doen. Het is hier ultiem laagseizoen, dus we hebben het park praktisch voor onszelf. Nergens hoeven we echt in de rij te staan, dus we nemen het ervan en doen de leukste attracties een paar keer.

Na een uur of drie begint het wat kouder te worden, voor Dubai-begrippen dan. Het is nog steeds zo’n 25 graden, maar er begint een straf windje te staan. Voor we kwamen was de voorspelling dat het alle dagen zou gaan regenen en flink ook, maar tot nu toe hebben we mazzel. Toch hebben we het park inmiddels wel uitgespeeld, dus pakken we de spullen in en gaan naar een Peruviaans restaurant waar ze heerlijke ceviche serveren.

We sluiten de dag af met hapjes en urenlang spelletjes spelen op de Nintendo Switch.

17 december

Ons eerste kerstfeest dit jaar. Terwijl Bart de boodschappen doet en voorbereidingen treft, gaan wij met Katrina naar het Louvre in Abu Dhabi. Er wordt daar een heus cultuurcentrum geopend, met allemaal grote musea en dit is er een van.

We leren wat meer over de cultuur en vondsten uit de Arabische wereld, maar er liggen en staan ook voor ons wat meer bekende kunstwerken. Zo hangt er ook hier bijvoorbeeld gewoon een Mondriaan.

Eenmaal thuis start het voorbereiden van het kerstdiner en ik moet zeggen: zelden ging er zo veel mis tijdens het koken. Misschien is het de wat kleine keuken, misschien is het een gezonde dosis pech. Laten we het er maar op houden dat het goed is dat scherven geluk brengen, want er zijn er talrijke.

Het eten smaakt er niet minder om en ook al zitten we in onze t-shirts, het voelt toch heel erg Kerstig aan. Het bewijs voor Harald (en vooral mijzelf) dat het het gezelschap is dat de Kerst maakt. En meteen een extra reminder om iedereen met de echte kerstdagen even te bellen.

18 december

Op naar Australië!

We vertrekken opnieuw vroeg en Katrina bewijst wederom de liefste schoonzus te zijn door ons naar het vliegveld te rijden. We hebben het zo fijn gehad, we hadden nog zo een week kunnen blijven, maar het avontuur lonkt! Maar eerst nog even geduld…

We hebben een vlucht van 9 uur op het programma staan en starten de dag met ruim een uur vertraging. We slapen wat, maar niet te veel, want we proberen gelijk in het juiste ritme te komen.

Op Bali aangekomen blijkt dat Harald zijn reiskussen in het vliegtuig heeft achtergelaten, dus moeten we wat langer dan gepland wachten voor we naar het hotel kunnen. Uiteindelijk slapen we een uur of drie op het vliegveldhotel in Bali (dikke aanrader trouwens), maar de warme douche maakt veel goed.

19 december

De vlucht van Bali naar Darwin is de laatste etappe van deze lange reis en duurt gelukkig maar 2,5 uur. Het is een rustige vlucht en voor ons gevoel zien we al snel het Australische vasteland onder ons verschijnen. We zijn er! De reis waar we al jaren van dromen, staat op het punt van beginnen!

Als we het vliegveld aflopen, slaan de warmte en luchtvochtigheid ons meteen om de oren. Darwin is de hoofdstad van het Northern Territory, een van de Australische deelstaten. Het is de noordelijkst gelegen stad van Australië. Hoewel het een stad genoemd wordt, wonen er zo’n 130.000 mensen. Ongeveer een derde van de stad Utrecht.

Voor Harald is het de eerste keer dat hij in Australië en Oceanië is. Dus hij kan zijn zesde werelddeel afstrepen. Ik was hier 15 jaar geleden al eens in mijn eentje, maar kwam toen niet in Darwin.

We mogen onze koffers achterlaten in het hotel tot onze kamer klaar is. Omdat we zin hebben om aan ons Australische avontuur te beginnen maken we met onze lange broeken aan een wandeling. Ik kan je zeggen: dat is pittig! Al binnen een halfuur staan we zonnebrand bij te smeren en we doen het lekker rustig aan.

Omdat er heel veel krokodillen in het Northern Territory zitten, wordt afgeraden om in zee te zwemmen. Ter compensatie is er een strandje gemaakt in de stad. Daar lopen we langs en aan de boardwalk lunchen we met heerlijk verse krab en garnalen.

Overal in de stad komen we frangipani tegen, grote bomen met vaak witte of roze bloemen met vijf blaadjes. Het zijn mijn lievelingsbloemen, dus ik stop regelmatig om ervan te genieten en wat foto’s te maken.

We eten ’s avonds in geheel Australische stijl bij Tim’s Surf ’n Turf: goed eten, grote porties, schreeuwerige kerstverlichting en 90’s en 00’s disco uit de speakers. Er wordt zelfs wat van de Venga Boys gedraaid. Daarna zijn we gesloopt en duiken we ons mandje in.

20 december

We staan bijtijds op, echt ritme hebben we toch nog niet. Net als in veel andere grotere steden, staan hier veel elektrische stepjes en fietsen. De fietsen vinden we deze ochtend niet, maar de stepjes wel. Toch mag je er niet zomaar overal mee rijden, dus we nemen een kleine detour op weg naar onze eerste stop. Uiteindelijk blijkt dit een uitdagende en vooral hete onderneming: bezweet komen we bijna een uur later op onze bestemming aan.

De Parap Village Market wordt elke zaterdag gehouden. Hij werd ons aangeraden door een dame bij de lokale VVV. Het is een combinatie van kraampjes met handwerk (sieraden, armbanden en aboriginal-kunst) en eten en drinken.

We lopen klam en al rond. En komen er dan al snel achter dat dat hier heel normaal is, want zelfs de locals zeggen bij het begroeten tegen elkaar dat ze zweterig en klam zijn. Niks om je voor te schamen dus bij temperaturen boven de dertig graden een luchtvochtigheid die zeker boven de 80 procent zit!

Een verfrissend sapje helpt ons verder op weg en hoewel ik eigenlijk niet meer terug de stepjes op wilde, overtuigt Harald me ervan dat de volgende stop ZO dichtbij is, dat het geen kwaad kan. En zoals altijd heeft hij gelijk!

Het Museum [e-38] Art Gallery of the Northern Territory is een breath of fresh air, letterlijk en figuurlijk. De toegang is gratis, de mensen zijn superlief en de airco staat aan, maar niet te hard. We vermaken ons een uurtje of twee tussen de kunst van de natives, Aboriginals afkomstig van verschillende stammen die hier in het gebied wonen. Er is ook een expositie over de industriële revolutie hier, de cycloon die tientallen jaren geleden Darwin vrijwel volledig verwoestte en er staat veel informatie over de dieren die in Australië leven. Spoiler alert: er is hier HEEL VEEL giftig. Maar nu weten we in elk geval hoe ze eruit zien…

Hierna maken we nog een snelle stop bij de botanische tuin, opnieuw een klein stukje van het museum verwijderd. We zouden ons hier nog wat langer kunnen vermaken, maar de lucht betrekt. Helemaal niet gek in deze tijd van het jaar, die door Ozzies (Australiërs) wordt omschreven als The Wet, het natte seizoen dus. Het is hier zomer, dus hoge temperaturen, hoge luchtvochtigheid en flink wat regen.

We eten ’s avonds opnieuw bij het barretje bij het strand en maken een avondwandeling langs de lichtjesroute, wat in deze tijd van het jaar betekent: een verlichte kerstman, octopus met een kerstmuts, een zeester met ‘Merry Christmas’ eronder geschreven, je snapt het idee.

We gaan weer op tijd naar bed, want morgen start de volgende etappe van ons avontuur: we gaan met de auto de natuurgebieden van Northern Territory in, op zoek naar kangoeroes, vogels en natuurlijk mooie natuur en vergezichten. En we vieren kerst in de Bush. Maar daarover zal Harald jullie binnenkort meer vertellen.