Have a holly croccy Christmas!

21 december

Nadat we een paar dagen zijn gewend aan het klimaat in the Northern Territory vinden we het tijd om op pad te gaan. We hebben een auto gehuurd en zijn van plan om de echte outback in dit gebied te gaan verkennen. Er liggen een groot aantal mooie nationale parken in de buurt en gezien de uitgestrektheid en de vrijheid die wij daar graag bij nemen leek een huurauto ons de beste mogelijkheid. Nog even niet met kamperen, dat komt later nog wel…

We halen de auto op op het vliegveld, en dat gaat vlotjes. We krijgen zelfs een gloednieuwe bak mee, een Chery Tiggo 4 met net 25km op de teller. Ons een onbekend merk, maar we klagen niet.. nog niet! We rijden even snel terug naar Darwin om onze backpacks op te halen en daarna, met een stopje bij een supermarkt voor wat water en lunch, zetten we koers naar East Point, waar we een korte wandeling willen maken. Helaas blijkt het grootste deel hiervan gesloten wegens onderhoud, dus daar zetten we een streep door en rijden alvast een flink stuk van onze route.

We hebben dit tripje namelijk gebouwd rondom twee nationale parken, Kakadu en Litchfield. Kakadu is de grootste van de twee en daar zullen we het meeste tijd gaan doorbrengen. Maar Litchfield is de plek waar we, zo hebben we gepland, over een paar dagen Kerstmis zullen vieren. Dat wordt vast memorabel, zo in de bush. Voordat we in Kakadu zijn, zullen we vandaag een deel van de route afleggen, en een nacht slapen in Corroboree Park. Onderweg heb ik een leuke plek gevonden om te stoppen, het Fogg Dam Conservation Reserve. Hier gaan we alsnog een stuk wandelen door de wetlands, het gebied dat tijdens dit wet season compleet onder water loopt. Dit zit dan vol met allerlei dieren en planten en is prachtig om doorheen te lopen. Wel vinden we het hier en daar best spannend, omdat overal wordt gewaarschuwd voor ‘salties’, zoutwaterkrokodillen dus. We lopen dus over het water, ijzeren vlonders met soms een hek ernaast, maar soms ook niet. En salties kunnen best hoog springen, weten we al… Toch gaan we er maar vanuit dat ook hier de voorzichtige inborst van de Aussies spreekt; “Als het niet veilig was, sloten ze het wel af.”

Na een uurtje of twee heerlijk wandelen - we zien grote spinnen, waterlelies zover het oog reikt, wat watervogels - gaan we ook nog even aan de andere kant van de dam kijken. Daar hebben we wat meer geluk qua wildlife; een wallaby (kleine kangoeroe) of 6, wilde ganzen en andere vogels. Kers op de taart voor nieuwgeboren Vogelspotter Simone is een forest kingfisher, een Australische ijsvogel.

Het is een leuke, maar warme dag geweest waarin we veel meters hebben afgelegd. Daarom rijden we door naar de Corroboree Park Tavern, waar we een nachtje slapen en lekkere burger eten. Veel beter dan we hadden verwacht voor een outback truckerstop.

22 december

Etappe 2! We gaan Kakadu verkennen. Met nog anderhalf uur rijden voor de boeg gaan we op pad, want hoe eerder we vertrekken, hoe eerder we aan de volgende bezienswaardigheid kunnen beginnen.

Helaas loopt de ochtend niet zoals gepland. Als ik, kort na vertrek, nog even linksaf sla vanaf de hoofdweg om een plekje te zoeken voor Simone om haar drone uit te proberen zien we al gauw wat wallaby’s langs de weg zitten. Verreweg de meeste keren van de tijd springen ze weg richting de bosrand als je aan komt rijden, maar soms ook niet.

En dat is precies wat nu gebeurt; net als ik er niet op bedacht ben springt er een jonge, kleine wallaby recht voor onze auto. Ik rem nog hard, doe een poging hem te ontwijken, maar het mag niet baten en ik raak hem vol.

We keren direct om te kijken hoe het met hem gaat, maar het arme beest is op slag dood. We vragen bij de tavern na wat te doen, checken op hun advies de buidel op jonkies (geen) en slepen hem van de weg af. We voelen ons de rest van ochtend best wel down...

Ook dat is reizen, je maakt heel veel leuke dingen mee, maar de minder leuke dingen als deze zijn er ook. Overigens moeten we luttele kilometers later weer vol in de remmen voor een frilled-neck lizard (zoek op! leuke beestjes, ik noem ze flapnecks) die weigert van de weg te gaan… het zorgt ervoor dat we heel rustig aan blijven doen en goed om ons heen kijken terwijl we door de wildernis rijden. En terecht, want hoe dieper we de jungle in rijden hoe meer dieren (met name wallaby’s, grote vogels en af en toe een dingo) we langs de weg zien zitten of lopen.

Uiteindelijk komen we in het hart van Kakadu aan, waar we ervoor kiezen een mooie wandeling te gaan maken bij Ubirr. Dit is met name voor Aboriginals een bijzondere plek, omdat deze al vele duizenden jaren bewoond is geweest. Dit is terug te zien in honderden grottekeningen die wij hier kunnen bekijken. Sowieso is het hele nationale park doordrenkt met Aboriginal-uitingen, omdat er steeds meer aandacht en respect komt voor de originele bewoners van dit land. Zo zijn er door het hele land, en ook hier in de regio, plekken hernoemd naar de naam die de originele bewoners die plekken gaven, lang voordat westerlingen voet aan land zetten.

De combinatie van feestdagen die eraan komen en wet season resulteren schijnbaar in een ultiem laagseizoen, want we hebben de hele site urenlang voor onszelf. We nemen alle tijd om de rotstekeningen te bekijken en beklimmen de rotsen die ernaast liggen, helemaal naar boven. Het uitzicht van kilometers wetlands en de prachtige rotsformaties zijn adembenemend. We willen eigenlijk niet meer weg…

Uiteindelijk is dat toch wat we doen en remmen nog even af bij Cahills crossing. Dit oversteekpunt over de rivier is door hoog water inmiddels gesloten voor verkeer, maar er zouden veel salties kunnen zitten. Met de nadruk op kunnen, want wij zien ze niet vandaag… hoewel; het enige hotel in de buurt wat open is en waar wij dus verblijven is gevormd als een krokodil…

Morgen zakken we af naar de zuidkant van het park, maar we slapen een nachtje in Jabiru. Als we een hapje gaan eten en kangoeroe op de kaart zien staan, kijken we elkaar aan… deze slaan we vandaag even over.

23 december

Met een heerlijk ontbijt achter de kiezen, gepocheerd ei en wafels, gaan we verder op onze route door Kakadu. Omdat het weer wat onzeker en wisselvallig is kiezen we ervoor om eerst het Bowali Centre in Jabiru te bezoeken. Hier wordt veel uitgelegd over het ontstaan van het natuurgebied en de bijzondere planten en dieren die je hier kunt tegenkomen.

Uiteraard valt de stevigste hoosbui niet terwijl we binnen zijn, maar als we weer onderweg gaan. Met dikke druppels op de voorruit rijden we weg, maar binnen een paar minuten wordt het een flinke tropische bui… we zitten de tijd maar even uit in de auto dan. Gedurende de regenbuien is er ook weinig te zien om ons heen, omdat het dan zo snel dichttrekt en een gordijn van water naar beneden komt.

Rustig rijden we door naar onze volgende stop; Burrunggui. Ook hier zijn decennia-oude rotstekeningen te zien en het lijkt een klein beetje op de rotstekeningen een dag eerder bij Ubirr, ware het niet dat het wat uitdagender is om er te wandelen. De tekeningen liggen verstopt tussen de rotsen en af en toe moeten we flink klauteren. Er zijn verzamelplaatsen en plekken waar de Aboriginal-kinderen les kregen in gebruiken en wetten van hun volk. Het meest bijzondere hier is een tekening van Namarrkon, de zogenaamde Lightning Man, een soort goddelijk wezen. Hierop staat uitgebeeld hoe dit wezen elk jaar met zijn onweersbuien het wet season van start laat gaan. Even verderop wandelen we over de bergkam met uitzicht op de top waar Namarrkon zou wonen. Alsof het zo moet zijn begint het opnieuw wat te druppelen, maar de demoon is ons gunstig gezind en hij houdt zijn bliksem op zak.

De laatste stop is een nieuw prachtig uitzichtpunt over de vallei en de omliggende wetlands. We klimmen naar het hoogste punt van Nawurlandja en hebben weer eens de hele berg voor onszelf. De regenwolken om ons heen zijn dreigend, maar geven het uitzicht iets magisch! We genieten ervan zolang we kunnen, maar zien de bui letterlijk op ons af rollen… te laat beginnen we aan de afdaling, dus we halen een nat pak. Gelukkig blijft het warm en drogen we ook gauw weer op.

We zetten koers naar onze volgende uitvalsbasis, waarbij we nog een enorme buffel tegenkomen onderweg, een machtig beest met enorme hoorns. In Cooinda verblijven we in een tent midden in de jungle. Het is meer glamping dan camping, maar dat maakt het niet minder avontuurlijk en leuk. Na een lekker maaltje en een strijd om wat megakrekels uit onze tent te krijgen vallen we in slaap met niets anders dan junglegeluid om ons heen.

24 december

Deze dag hadden we al een paar dagen in de agenda staan, want we gaan zoutwaterkrokodillen proberen te spotten. De afgelopen dagen hebben we dat al geprobeerd op plekken waarvan we wisten of dachten dat dat (veilig) zou kunnen, maar we waren er nog niet in geslaagd. Maar met de boottocht die we vanochtend gepland hebben zijn we ervan overtuigd dat het moet lukken.

We staan bijtijds op, want onze boot vertrekt al om kwart voor zeven. We zijn netjes op tijd, ondanks dat Simone, de fotogaaf, haar camera vergeet waar we nog even snel voor teruggaan. We schepen in met Chazzo, die ons vanochtend van alles zal laten zien van het leven op deze rivier. Hij vertelt dat het een geweldige tijd is voor het spotten van watervogels, want het wet season brengt ze allemaal naar dit gebied om te jagen en hun jongen groot te brengen. We zien dan ook veel zeearenden, aalscholvers en ijsvogels. Maar ook meer inheemse soorten zoals de Jabiru, een soort ooievaar en Garlarrwidwid. Wij noemen die laatste waterkippies, met hun extreem lange tenen kunnen ze namelijk op waterlelies lopen.

Maar wat we ook al vrij snel zien is een krokodil. Een flink exemplaar van zo’n 3,5 meter ligt op z’n gemakje in het ondiepe water bij de oever. Hij lijkt zich totaal niet te storen aan de aanwezigheid van het bootje in z’n buurt, maar Chazzo vertelt dat dat schijn is. Deze dodelijke jager houdt alles in de gaten. Als je drie keer met je arm overboord hebt gehangen heeft hij gezien dat je dat doet, en heb je kans dat hij de vierde keer toeslaat. Dus toch maar voorzichtig blijven.

Een stukje verderop zwemt de tweede voor onze boot uit. Het is machtig om te zien hoe soepel deze beesten zich door het water bewegen en hoe weinig het ze boeit dat er een bootje bij ze vaart. Ze zullen ongetwijfeld denken; “dit is mijn plek hier, en ik gedoog je zolang het me aanstaat. En anders zul je het wel merken!”

We varen rond door de jungle en genieten van de rust en het prachtige natuur. We spotten nog steeds talloze prachtige vogels, sommige exotisch en sommige heel gewoon. Ook krokodillen blijven we nu en dan tegenkomen, maar in het wet season zijn het er wel minder dan anders zegt Chazzo. Dat komt simpelweg door het feit dat de rivier veel en veel groter wordt door de vele regenval. Dat betekent dat het leefgebied ook vele malen groter wordt, zeker de delen onder water, waar ze zich ongezien kunnen voortbewegen. Chazzo zegt dat hij er nu meestal zo’n 5 per tocht ziet, terwijl dat in andere jaargetijden kan oplopen tot 20.

Tegen het einde van de tocht wordt Chazzo nog enthousiaster, hij wijst naar voren en we zien een enorme saltie naar ons toe zwemmen. Uitleg leert ons dat dit ‘Van Gogh’ is, een bekende krokodil voor de gidsen. Dat komt ten eerste omdat hij een van de oudste en grootse (meer dan 5 meter lang) is van het gebied. Daarnaast ontleent hij zij naam aan een flink litteken bij zijn oor, waarschijnlijk een souvenir van een gevecht met een collega-croc. Van Gogh blijft met ons opzwemmen, op nauwelijks twee meter afstand van waar we zitten. Op een zeker moment zegt Chazzo dat de krokodil niet zo blij meer is, want hij begint letterlijk te snuiven. Wat is dat een machtig geluid om te horen zeg! We laten hem maar rustig voor ons uit zwemmen..

We willen wel de hele dag rondvaren, maar na een paar uurtjes is het toch echt klaar. We meren aan en bedanken Chazzo. We gaan eerst nog maar eens even wat ontbijten, want dat hadden we zo vroeg op de ochtend nog niet echt gedaan. Terwijl we dat doen betrekt de lucht meer en meer en begint het weer te storten. Deze bui is wat hardnekkiger en houdt wel een paar uur aan. We vinden het, na de vroege wekker, stiekem niet zo erg en doen dus rustig aan. Ik ga hier niet ontkennen dat er mogelijk een dutje is gedaan toen het zo hard regende. Klinkt namelijk best lekker op het dak van je tent, die druppels.

Na de bui rijden we naar het Warradjan Aboriginal Cultural Center. Dit is een prachtige plek waar de relatie van het natuurgebied met de aboriginals centraal staat. Er wordt uitgelegd hoe men hier al vele duizenden jaren leeft en het als hun plicht ziet om voor het gebied te zorgen. Zoals het gebied hen ook al die tijd voorziet in hun levensonderhoud.

Het gaat over praktische zaken, zoals jagen, vissen en leven. Maar ook over de mythes die hier zijn ontstaan en nog steeds worden geloofd. Veel plekken in het park zijn heilig en worden dus niet opengesteld voor publiek, of waren dat ooit wel maar inmiddels niet meer.

Na dit bezoek rijden we nog een poosje rond, pogen nog een stukje te wandelen maar lopen ons al snel vast op overstroomde paden. Wel zien we nog wilde paarden, brumbies, langs de kant van de weg. We gaan morgen doorrijden en het park via de zuidkant verlaten op weg naar Litchfield, dus wat we daar nog willen doen laten we voor morgen.

25 december

Vrolijk kerstfeest!! Wie had dat ooit gedacht, kerst in de jungle.. het voelt een beetje als kerst maar ook weer niet echt. Bing Crosby met zijn witte kerstdroom komt uit de speakers, terwijl het zweet van je rug gutst bij 33 graden, het blijft tegenstrijdig.

We hebben een plan voor vandaag. We gaan naar Litchfield rijden en daar ons kerstmaaltje barbecueën. We hadden ons goed voorbereid, want hier in Cooinda hebben we mooie steaks gekocht die we goed koel kunnen houden gedurende de rit. Ook de bijgerechten zijn ingeslagen. We kijken ernaar uit, want ondanks dat het zo anders dan normaal zal zijn, maken we er toch iets bijzonders van.

Dan blijkt maar weer eens dat je plannen kan maken zoveel je wilt, het lot bepaalt soms anders. Onze gloednieuwe auto heeft kuren. Eerst alleen een motorlampje, maar al snel begint de motor zelf ook te sputteren. We proberen het een stukje, maar het lijkt een serieus probleem dus rijden we terug naar Cooinda, want wegrijden van de bewoonde wereld lijkt ons een slecht plan.

We bellen met de pechhulpdienst, die in eerste instantie zeggen binnen het uur bij ons te zullen zijn. Dat valt niet tegen. Kort daarna blijkt dat we toch wat minder mazzel hebben. Er zijn geen pechhulpdiensten in de regio beschikbaar op kerstdag, maar alleen sleepdiensten. We proberen nog om het euvel te verhelpen en even lijkt dat ook te lukken, maar binnen een paar kilometer verliest de auto al het vermogen. We zijn al blij dat we opnieuw terug weten te komen naar Cooinda.

Vanaf dat moment is duidelijk dat we vandaag niet in Litchfield zullen komen. De auto is te onbetrouwbaar om 300 kilometer door de wildernis af te leggen. Als we dan stranden is het namelijk geen bergingsklus maar een reddingsoperatie, zo serieus nemen ze het gevaar van de jungle hier. We boeken een nacht bij, want de bergingsauto die ons terugbrengt naar Darwin komt morgenochtend. Dit zorgt ervoor dat we wel op tijd zullen zijn voor onze vlucht naar Sydney, maar onze totale plannen voor deze twee dagen kunnen overboord.. we balen als een stekker.

Met een extra nacht in Cooinda besluiten we om in de middag nog een keer de rivier op te gaan met de boot om wildlife te spotten. Je moet er ten slotte maar wat van maken en dat doen we dan dus maar. We hebben nogmaals een heerlijke middag op het water en de pech is even vergeten bij het zien van alle mooie natuur en machtige krokodillen.

Hoewel er in Cooinda minder goede zelfkook-faciliteiten zijn dan waar we in Litchfield zouden slapen wagen we het er toch op en koken ons eigen kerstdiner. Hoewel het prima lukt en erg lekker is, voelt het nog meer anders dan het al zou zijn geweest. We bellen wel even met alle familie in Europa en Dubai, dat maakt ook weer wat goed!

26 december

Onze ‘towtruck-driver’ heet Kenny en is een jonge kerel, die goedgehumeurd op ‘Boxing Day’ naar Cooinda komt gereden om ons en de auto op te halen. Ik kan er hele verhalen over gaan typen, maar meer dan een rit van 3,5 uur in de oncomfortabele cabine van een bergingsauto is hier niet over te vertellen. Het voelt een beetje alsof onze tijd in the Northern Territory hiermee als een nachtkaarsje uitgaat en eigenlijk is dat ook wel zo.

Terug bij het autoverhuurbedrijf krijgen we duizendmaal excuses van de manager. We blijken één van de vier auto’s te hebben die rond kerst kapot gegaan zijn met dezelfde problemen. Landelijk waren het er zelfs nog meer, allemaal gloednieuw en van hetzelfde type. De manager is druk bezig om alle auto’s terug te halen en aan de kant te zetten…

We hebben nog wat tijd om te overbruggen voor onze vlucht, dus maken nog een strandwandeling en eten een hapje in de haven van Darwin. Het is tijd voor het volgende hoofdstuk en onze nachtvlucht naar Sydney.

27 december

Met kleine oogjes vouwen we ons in de vroege ochtend uit de vliegtuigstoelen. Simone voelde zich al een dag of twee niet fijn, en deze rare nacht heeft daar niet bij geholpen. Hoge hartslag, oververmoeid, misselijk; het zit niet lekker. We besluiten om een dokter op te zoeken. Gelukkig hebben we bagage en onze huurauto voor deze dagen snel gefixt en zetten we koers naar een medical centre in de buurt.

Ze keren Simone voor de zekerheid in een paar uurtjes binnenstebuiten. Röntgenfoto, hartmeting, bloedonderzoeken en virustesten wijzen gelukkig niks geks uit. De dokter raadt haar aan goed uit te rusten en opnieuw aan de bel te trekken als het niet beter gaat. Gelukkig gaat het gedurende de tijd van de onderzoeken ook alweer wat beter.

Hiermee besluiten we dat we na deze figuurlijke hobbels alleen nog fysieke hobbels willen zien in de vorm van onze volgende bestemming; The Blue Mountains. We rijden naar Leura, een pittoresk bergdorp midden in het natuurgebied, waar adembenemende uitzichten en prachtige wandelingen onze komende dagen moeten gaan vullen.

Aangekomen bij onze cabin in de bossen zijn we gelijk helemaal zen. Na de hete en benauwde, vochtige dagen in de jungle en Darwin is het bergklimaat een verademing. We hebben een prachtig plekje aan een creek waar we ook zelf redelijk normaal kunnen koken. Op één pit dan wel, maar dat is een goede training voor wat we later nog gaan doen!

Nadat we zijn geïnstalleerd gaan we naar het bekendste uitkijkpunt van deze streek; Echo Point. Het is er druk, want er is wel redelijk wat toerisme in deze streek. Zeker in deze dagen tussen kerst en oud en nieuw, want ook voor inwoners van Sydney is dit een perfecte weekendbestemming op anderhalf uur rijden.

Dat het er druk is, is ook wel terecht. Het uitzicht over het dal is werkelijk fenomenaal, aangekleed met prachtige rotsformaties. Daarvan zijn de ‘Three Sisters’ de bekendste, drie naast elkaar gelegen puntrotsen, die volgens de legende drie in steen veranderde zussen zouden zijn. Wat ze nou hadden gedaan om zo’n wreed lot te verdienen is me alleen niet duidelijk geworden…

We lopen er een uurtje of wat rond en pikken de prachtige zonsondergang mee, voordat we naar onze cabin teruggaan. Morgen is het tijd voor meer Blue Mountains!